Pytanie: Nie przyjmujecie więc znanych tłumaczeń stanów sennych, jakie nam daje biologia i filozofia?
Odpowiedź: Nie, zupełnie nie. Odrzucamy nawet hipotezy waszych psychologów, wolimy nauki mądrości Wschodu. Przyjmując istnienie siedmiu kosmicznych sfer życia oraz siedmiu stanów świadomości we wszechświecie, czyli makrokosmosie, zatrzymujemy się na czwartym, uważając za niemożliwe iść dalej i przekroczyć go z jaką taką dozą pewności. Ale jeśli chodzi o człowieka, czyli mikrokos-mos, spekulujemy swobodnie na temat jego siedmiu stanów i składników psychicznej budowy.
Pytanie: Jak je tłumaczycie?
Odpowiedź: Przede wszystkim widzimy w człowieku dwie odrębne istoty - fizyczną i duchową; człowieka, który myśli, i człowieka, który notuje tyle z tych myśli, ile jest w stanie przyswoić. Dlatego dzielimy jego naturę na dwie różne części: wyższą lub duchową istotę, składającą się z trzech "pierwiastków" lub postaci czy aspektów, i niższą, czyli fizyczną, składającą się z czterech, a więc razem - siedem.
Siedmioraka natura człowieka
Pytanie: Czy jest to ten sam podział, który mówi o duchu, duszy i człowieku cielesnym?
Odpowiedź: Nie; ten to podział Platona, który będąc wtajemniczonym, nie mógł podawać nie dozwolonych szczegółów; ale kto zna dawne, starożytne nauki, znajdzie z łatwością właśnie owo siedem w platońskich podziałach: układach i stosunkach ducha i duszy. Uważał on, iż człowiek posiada dwie natury - jedna to człowiek wieczny, o tej samej treści co Absolut. Druga - śmiertelna i skazitelna, a pochodząca w składnikach swych od pomniejszych "stworzonych" bogów. Wykazuje on, iż człowiek składa się z: 1} śmiertelnego ciała, 2) nieśmiertelnego ducha, lub "pierwiastka" duchowego i 3} "rodzaju odrębnej, a jednak nie nieśmiertelnej" duszy. A my to nazywamy - człowiekiem fizycznym, duszą duchową, lub duchem (platoński nouś) i duszą żywotną lub zwierzęcą (psyche). Ten sam podział przyjął św. Paweł, również wtajemniczony, który utrzymuje, że istnieje ciało "niebieskie" i ziemskie, czyli psychiczne, które "jest wsiane w skazitelność" (dusza lub ciało astralne, w sensie: eteryczne) i ciało "niebieskie" (duchowe), które "powstanie w nieskazitelności". Nawet św. Jakub potwierdza to (3, 15) mówiąc, iż "mądrość" (naszej niższej duszy) nie zstępuje "z góry", lecz jest ziemska, cielesna (psychiczna) i "diabelska"; {raczej "demoniczna", jak należy oddać grecki tekst); a druga jest "mądrością z góry, niebieską". Jest to tak jasne, że Platon, a nawet Pitagoras, choć mówią tylko o trzech "pierwiastkach" natury ludzkiej, nadają wszakże siedmiorakie funkcje ich połączeniom. Gdy porównać to z naszymi naukami, uwydatnia się to zupełnie wyraźnie. Przyjrzyjmy się tym siedmiu postaciom, zestawionym w tabeli.
PODZIAŁ TEOZOFICZNY
|
Ter |
Znac |
Wyjaśnie |
|
miny |
zenie |
nia |
|
sanskr |
egzoter |
|
|
yckie |
yczne |
|
|
a) |
a) |
a) |
|
rupa |
ciało |
narzędzie i |
|
lub |
fizyczne |
przewodnik |
|
Stula- |
wszystkich |
|
|
Szarir |
psychicznyc |
|
|
a |
h |
|
|
"pierwiastkó |
||
|
w" człowieka |
||
|
podczas |
||
|
jego życia |
||
|
na ziemi |
||
|
b) |
b) |
b) |
|
prana |
życie |
konieczna |
|
lub |
tylko dla a), |