one umierają w grzechu — wedle logiki teologii — i znajdują karę za swe większe lub mniejsze przewiny, ale morderca, schwytany przez ludzką sprawiedliwość, idzie do więzienia i... plączą nad nim sentymentalne istoty, i modlą się zań, i starają się go nawrócić; a jeśli wymówi, jak zaklęcie — słowa nawrócenia — idzie na szubienicę jako odkupione dziecię Jezusa! Gdyby nie popełnił tej zbrodni, nikt by się za niego nie modlił, więc nie przebaczono by mu i nie byłby odkupiony. Czyż nie jest jasne, że zrobił dobrze, popełniając morderstwo, gdyż dzięki niemu zdobył wieczystą szczęśliwość? A cóż się ma stać z jego ofiarą, z jej rodziną, bliskimi i od nich zależnymi ludźmi? Czy sprawiedliwość nie ma dla nich żadnej nagrody? Czy mają one cierpieć w tym i następnym świecie, podczas gdy ten, który je skrzywdził, zasiada w niebie, jak "święty łotr" z góry Kalwarii, i jest na wieki błogosławiony? O tej sprawie kler zachowuje przezorne milczenie. (Odsłonięta /żyda)
Teraz może rozumiecie, dlaczego teozofowie — których najgłębszą wiarą jest sprawiedliwość dla wszystkich, tu, na ziemi, jak i w niebie, oraz Karma — odrzucają ten dogmat.
Pytanie: Więc ostatecznym celem człowieka nie jest przebywanie w niebie, w obliczu Boga, a powolne, miarowe przetwarzanie materii w jej pierwotny stan, to jest w ducha?
Odpowiedź: Do tego ostatecznego celu dąży wszystko w przyrodzie.
Pytanie: Czy nie uwa żają niektórzy z was zwi ązku, czy te ż "upadku ducha w materi ę ", za zło, a wcieleń wielokrotnych za smutny los?
Odpowiedź: Niektórzy zdają się tak uważać i dlatego usiłują skrócić swój okres próby na tej ziemi. Ale nie można tego życia uważać za całkowite zło, gdyż zapewnia nam doświadczenia, dzięki którym wznosimy się
i zdobywamy coraz więcej mądrości i wiedzy. A mys ę o doświadczeniach, które nas u c z ą, iż potrzeby i tęsknoty naszej duchowej natury nie mogą być nigdy zaspokojone przez nic innego jak duchową szczęśliwość. Póki jesteśmy uwięzieni w fizycznym ciele, podlegamy cierpieniu udrękom rozczarowaniom i różnym zawodnym zdarzeniom życia. Toteż aby to zrównoważyć, zdobywamy w końcu wiedzę, a tylko ona przynosi nam ulgę i nadzieję na lepszą przyszłość.